Skip to main content

Nou daar ligt ze weer gaat het door me heen, terwijl er 4 handen mijn lichaam soepel proberen te maken ( lees, pijn doen) en de tranen zowat over mijn wangen rollen hou ik me voor ogen dat dit allemaal voor het goede doel is,  oh ja ik zal eerst uitleg geven.

De afgelopen maanden speelde mijn oedeem, zoals ik het altijd benoem “ mijn vocht” weer een enorme rol. Steeds meer had ik het gevoel de controle over mijn lichaam te verliezen. Niets leek te helpen had ik het gevoel.

Tuurlijk, met grote regelmaat krijg ik waarschuwingen van iedereen in mijn omgeving…” ja maakt het te gek voor jezelf”, “ leer eens nee te zeggen”, zo kan ik wel doorgaan met alle goede bedoelingen. Ontzettend lief bedoelt, ze zijn ook allemaal waar, maar zie maar ineens iets te veranderen dacht ik steeds. En zoals jullie zullen begrijpen al die zorgen van het afgelopen jaar maakten het er allemaal niet makkelijker op.

Heel eerlijk geef ik ook toe dat er soms een grens getrokken moet worden, maar er ook voor anderen zijn heb ik meegekregen vanuit thuis en geeft me ook een goed gevoel. Het mag niet ten kostte gaan van jezelf, dat geef ik toe. Het is hoogtijd dat er een probleem opgelost word.

Eerst naar de huisarts, naja je begrijpt eerst bloed prikken enz. en daarna van de ene naar de ander. Uiteindelijk zei degene waar ik altijd komt voor lympfedrainage, waarom ben je zo lang niet geweest? Het klopt precies geef ik eerlijk toe, sinds ik daar geen tijd meer voor maakte is het erger geworden en eigenlijk uit de hand gelopen. Uiteindelijk is er de afgelopen weken veel veranderd, elke week ga ik naar een kliniek in Amsterdam waar ik na 2 behandelingen hele goeie resultaten heb.

De vermoeidheid is nagenoeg weg, ook al liet ik me daardoor niet weerhouden in mijn dingen te doen. En het vocht gaat al veel beter, de komende tijd besteed ik hier serieus aandacht aan zodat ik weer beter in mijn vel komt te zitten. De laatste maanden maakten bijvoorbeeld foto’s van mezelf me echt onzeker omdat het vocht zo zichtbaar was.

De controle over je lichaam kwijt zijn is heel lastig, maar ik ben weer op de goede weg. Er komen weer pittige tijden aan, dat is 1 ding wat zeker is dus werk aan de winkel om weer sterk te worden en de wereld weer aan te kunnen.

De grootste tijd van deze behandeling zit er ondertussen op, gelukkig want het is geen pretje maar oh wat een geluk dat ik hier terecht ben gekomen!!  Binnenkort zal ik uitleggen waar dit probleem bij mij vandaan komt en  wat de behandeling inhoud, zodat er misschien zelfs andere mensen die dit probleem herkennen baat bij kunnen hebben.

Snel de kleren weer aan richting Ouddorp 😉

Liefs,

Arjanne

Dagboek 17

Luck ligt lekker te luieren op de bank, het muziekje wat aanstaat vult de woonkamer met een vrolijk deuntje. Vanmiddag werk ik heerlijk thuis, met natuurlijk een glas water naast me. Vanochtend werkte ik bij 1 van de bedrijven waar we medewerkers begeleiding geven. Dit is ook iets wat ik heel fijn vind om te doen, elk bedrijf is anders. Een andere cultuur maar ook andere regels bijvoorbeeld.

Het bedrijf waar ik vandaag was, voelt als een grote familie en dat terwijl er heel veel mensen werken.
Elke keer voelt het een beetje ongemakkelijk als ik mijn auto parkeer naast het immens grote gebouw, waar mensen vanuit het kantoor mij weer zien aankomen lopen met de weegschaal onder m’n arm.
Ze zullen wel denken ohh help daar komt ze weer. Als ik dan in “mijn kantoortje” zit te werken hoor ik de gesprekken van medewerkers op de achtergrond, echt leuk om te horen. Ze hebben lol met elkaar, de ander puft dat het erg druk is, de volgende komt even zijn of haar bakkie koffie halen waar ze zo aan toe zijn.Als ze dan het kamertje binnen stappen voel ik bij sommigen de spanning, want ohh die weegschaal daar moeten de meesten niet veel van hebben. Ik schiet in de lach want het kamertje waar ik zit, zit normaal iemand anders te werken.

Er staat op het bureau een groet pot lolly’s, hmm best gek als ik tegen iemand moet gaan vettellen dat hij of zij gezond moet eten en ook vandaag iets gezonds moet kiezen in de kantine, terwijl de lolly’s heel hard roepen “eet mij, eet mij”.

Het is en voor mij echt bijzonder dat zoveel mensen dingen delen die voor hun heel privé zijn, welk een grote rol in hun leven kunnen spelen zonder dat iemand hiervan afweet. Samen proberen we doelen te stellen, oude patronen te doorbreken ook al kan dat soms heel moeilijk zijn. Soms moeten we als mens eerst veder breken, hiermee bedoel ik onder andere dat we moeten leren om over dingen te praten zodat we daarna kunnen beginnen aan het proces van helen. Het is mooi om daar dan onderdeel van te mogen zijn. Nu ik thuis in m’n eentje zit te werken, overdenk ik de gesprekken van vanochtend en laat alles nog eens de revue passeren.

Vanuit mijn hart hoop ik ook deze mensen te kunnen helpen!

Liefs,

Arjanne

Dagboek 16

Wat een heerlijke dag, want de zon schijnt. Terwijl ik zit te wachten op Brian pak ik mijn pen en schrijf wat er in mijn dagboek. Brian is voor het eerst een uurtje naar school, ben benieuwd hoe het zal gaan. Straks gaan we gelijk door naar het Erasmus voor onderzoek.

Uiteraard kom ik vaker op de school van Brian, maar elke keer opnieuw ontroert het me. Het doet me zoveel om kleine kinderen van 4 jaar maar ook alle oudere kinderen te zien met hun visuele beperking. Ja, ik schrijf “zien”, want ik ben gezegend met een paar goeie ogen. Mijn gedachten gaan de vrije loop wat staat deze kinderen te wachten in de toekomst? Hun toekomst is zo anders dan van gezonde kinderen, ze moeten zoveel missen.

Diep respect voor de leerkrachten op deze school, zo gaan zo liefdevol om met de leerlingen. Altijd als ik hier kom ervaar ik zo’n fijne sfeer, het voelt als een warme deken. Destijds toen Brian de peuterspeelzaal verliet voelde dat als het sluiten van een hoofdstuk, maar dat zal straks bij het verlaten van deze school ongetwijfeld ook zo zijn.Terwijl ik schrijf hoor ik een leerkracht zeggen dat een van de pubers nu toch echt vandaag moet doorgeven waar hij stage gaat lopen, zo mooi dat deze jongeren ook gewoon puber kunnen zijn. En ja hoor ook gewoon met streken, net als bij alle andere pubers.

In de decembermaand heeft ons team van de viszaak zich net als andere jaren ingezet om de mooiste relatiegeschenken voor bedrijven te verzorgen.Dit jaar ging dat er wel wat anders aan toe, want ze kregen hulp van een groep leerlingen met een visuele beperking. Het is voor deze groep heel lastig om een stageplek te vinden of een bijbaantje. Ik vind het mijn taak om iets voor anderen te doen die niet gezond zijn.

Het was voor allemaal een hele mooie ervaring en uiteraard gaan we iets bedenken om deze groep nog meer kansen te gaan geven in de toekomst. Het leven wordt niet mooier of gelukkiger van alleen maar dure spullen, dankbaarheid voor wat je hebt of mag doen, dat is belangrijk. Mensen een kans bieden die voor jezelf zo normaal is..dat geeft innerlijk geluk! 

Liefs,

Arjanne

Dagboek 15

Allereerst wens ik iedereen een mooi & gezond 2024 toe.

Waarschijnlijk hebben al veel mensen het tegen je gezegd…we roepen het ook zo makkelijk “ De beste wensen” maar wat wensen we iemand dan eigenlijk bedacht ik me de afgelopen dagen.

Tja, ik denk veel gezondheid, voorspoed, succes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Rond de jaarwisseling gaat er altijd veel door me heen, misschien herken je dat ook wel. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen, denk niet dat ik zwaarmoedig, want dat is zeker niet het geval. Waarschijnlijk komt het door alles wat er in ons leven gebeurd is dat ik daar misschien net wat anders in sta dan anderen.

Ook ik krijg natuurlijk de vraag van deze tijd “heb je goede voornemens?” Tuurlijk ook ik doe eraan mee!

De afgelopen tijd was zwaar, voor ons hele gezin dat geef ik heel eerlijk toe. Ik voel dat mijn lichaam het pittig heeft, absoluut verklaarbaar maar ook hoogtijd om actie te ondernemen.

Mijn voornemen, genoeg slapen staat op nummer 1 in mijn rijtje en uiteraard gezond eten maar dat is toch al wat me bezighoudt. Er voor elkaar zijn in het leven is voor mij erg belangrijk, mensen in mijn omgeving weten dat het voor mij persoonlijk ook een valkuil is. Ondanks dat wil ik toch in dit nieuwe jaar meer bezoekjes brengen aan mensen die alleen of eenzaam zijn.

En is er iets in je leven wat je heel graag anders zou willen doen, maak het dan voor jezelf overzichtelijk en ga stapje voor stapje en niet alles te gelijk.

Stel jezelf een wat vragen, schrijf ze op en beantwoord ze maar eens. Dan zul je erachter komen wat voor jou moeilijk is wat jouw energie wegzuigt. Misschien is de oplossing zelfs helemaal niet zo moeilijk als je denkt! 

Ik heb wat vragen voor je opgeschreven

  • Wat vind jij mooi aan jezelf?
  • Waar ben jij trots op?
  • Waar ben je minder trots op?
  • Wat zou je graag anders willen en wat is daarvoor nodig?
  • Wat betekend tijd voor jou?
  • Waar ben jij dankbaar voor?

Ga er maar eens mee aan de slag, je word er niet minder van maar juist sterker!

Uiteraard wil ik iedereen ook bedanken voor de vele kaartjes, kadootjes en berichtjes die Brian en wij als ouders ontvingen in de afgelopen tijd.

Het medeleven heeft ons heel goed gedaan, het was hartverwarmend daarvoor hartelijk dank!!

Het gaat nu gelukkig wat beter met Brian en hij kan weer wat eten.

We zijn nog in afwachting van onderzoeken die meer duidelijkheid zullen geven.

Veel liefs Arjanne

Dagboek 14

Dagen gaan aan me voorbij, welke dag is het eigenlijk vraag ik me af? Ik zie niet wat er buiten mijn kleine wereldje gebeurd, ik heb geen interesse. Mijn hoofd is zo vol, vol van zorgen om mijn lieve kind. Hoe kon dat nu ineens zo gebeuren, dat ons leventje weer zo op z’n kop stond.Eerst dacht ik nog aan buikgriep wat zo heerst maar nee het was veel ernstiger. Als een roes gingen de afgelopen dagen voorbij, tussen hoop en vrees? Ik zag je vechten met zweet druppels op je hoofd.

En ik, ik als moeder keek toe met lege handen, ik fluisterde woordjes tegen je heel zacht want meer kon je niet verdragen. Ik deed wat me thuis al is geleerd, ik vouwde m’n handen en smeekte of je gespaard mag blijven. Ik vroeg en vraag zelfs of anderen ook voor je willen bidden. Iedereen op zijn of haar eigen manier. Ik kreeg zelfs berichtjes van mensen die ik niet eens ken die voor mijn kind hadden gebeden.
Ik heb het vertrouwen dat Brian weer beter zal worden, ondanks het verdriet, de zorgen en de pijn zijn het dagen die je aan het denken zetten. Elk hapje eten , elke slok drinken het is zo normaal want we weten niet anders.

Deze dagen besef ik hoe bijzonder het is wat ons lichaam allemaal voor ons doet. Het is onze taak om goed voor ons lichaam te zorgen. Vandaag zien we weer een lichtje van hoop, hoop dat de nieuwe medicatie gaat werken 🙏 Terwijl ik dit schrijf, kijk ik vermoeiend op naar m’n lieve kind die rustig in zijn ziekenhuis bed ligt te slapen. Al die slapeloze nachten waren niet erg, als moeder draag je het om er te kunnen zijn voor je kind. Verlangend denk ik aan het moment dat als het weet goed mag gaan weer naar ons eigen veilige huisje kunnen gaan! Inmiddels zijn wij weer veilig thuis! Brian heeft nog een lange weg te gaan maar werkt hard aan zijn herstel!

Heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en vooral jullie steun!!

Liefs,

Arjanne

Dagboek 13

Iets negatiefs omzetten naar iets positiefs, dat is onze kracht denk ik, of het houdt ons op de been zo zou je het ook kunnen noemen?

Laatst was ik een dag op pad met een groep leerlingen van Brian z’n school. Allemaal jongeren tussen de 16 en 20 jaar. Het maakte ongelooflijk veel indruk op me, hoe zij met hun beperking omgaan.

Ze hebben geen keus, dat zie ik thuis bij Brian natuurlijk ook. Het greep me ontzettend aan en ’s avonds kon ik het maar niet uit mijn hoofd zetten. De gesprekken met de leerkrachten hebben mij aan het denken gezet. Hoe kan het toch dat 70% van deze jongeren met een goede opleiding en die heel erg gemotiveerd zijn geen baan kunnen krijgen als ze klaar zijn met hun opleiding?

Het maakt me verdrietig als ik daaraan denk. En ook een stageplek vinden is heel erg lastig. De maatschappij is er blijkbaar niet klaar voor, terwijl deze jongeren juist heel erg gemotiveerd en enthousiast zijn. Als moeder van een blinde zoon doet me dat pijn en verdriet.

Kortom, tijd om in actie te komen!
Elk jaar maken wij vanuit ons bedrijf veel relatiegeschenken en kerstpakketten, de kans om deze groep een stage of werkplek te bieden. De Visio school is dolenthousiast en werden de plannen vormgegeven. Deze week was het zover, wat een succes!!! Alle emoties kruisen elkaar, maar het heeft me in laten zien dat mensen met een visuele beperking graag willen meedoen in onze maatschappij. Ik ben van mening, dat ik als gezond mens met goede ogen, verschuldigd ben om iets voor andere mensen die geen goede gezondheid of in dat geval niet goed of zelfs helemaal niets kunnen zien te doen.

Hopelijk kunnen we meer mensen aan het denken zetten, want slechtziendheid neemt toe in ons land dat baardt mij zorgen. We moeten er met elkaar voor gaan om deze groep letterlijk en figuurlijk “gezien” wordt.

Samen zijn we sterk, zorgen voor onze medemens dat is ons plicht!

Liefs,

Arjanne

Dagboek week 12

Soms loopt het even anders dan gepland.

Afgelopen weken zat ik ondanks alles in een fijne flow. Als moeder waren het lastige weken, want Brian werd 18 jaar en daar ben ik heel dankbaar voor maar het doet me ook veel verdriet dat hij moet leven met zijn beperkingen. Ik zie zijn strijd en dat te moeten aanzien doet pijn in mijn hart. We praten veel met elkaar wat we allemaal fijn vinden en voor mij voelt dat erg kostbaar. Ik besefte weer hoe belangrijk mijn gezonde eetpatroon is en het bewegen. De ene dag wandel ik heel veel en de andere doe ik mijn workouts.

Heel gek misschien maar ook al ben ik aan het strand geboren ik kwam er bijna nooit maar sinds kort heb ik de rust van het strand ontdekt en ben ik er met grote regelmaat te vinden. De rust van het strand en het horen van de zee werkt helend en geeft energie. En onze Luck geniet er met volle teugen van.

Na vandaag ben ik even niet op het strand te vinden helaas, want vorige week trapte ik iets in mijn voet, ik dacht ohh gaat wel over. Leuk gedacht maar helaas liep dat even anders, gistermiddag uiteindelijk geopereerd en nu even aan huis gekluisterd en met krukken om me heen.

Dus even geen strand, maar zo snel het kan ben ik zeker weer op het strand te vinden!

Liefs,
Arjanne

Dagboek week 11

Na een lange dag werken en een bezoekje aan de salon waar ik heen ga voor mijn oedeem plof ik neer op de bank. Even bijkomen en veel water drinken, want na deze behandeling is drinken echt heel belangrijk. De afvalstoffen moeten eruit en als ik vergeet te drinken loop ik dagen met hoofdpijn en een drukkend gevoel in mijn hoofd. Gelukkig gaat het steeds beter, de vooruitgang is steeds meer zichtbaar.

Zo raar, maar ik merk het aan heel mijn lichaam. Ik ben mezelf door het vochtprobleem echt even kwijt geweest, nu pas begrijp ik hoe radeloos mensen met oedeem kunnen zijn. Ze voelen zich onbegrepen en er wordt al snel naar je gekeken en mensen hebben al snel een mening over je. Vooral als het erg zichtbaar is, dan denken veel mensen ohh die zal wel heel veel of heel ongezond eten. Dat hoeft zeker niet het geval te zijn, het is een probleem welk vaak lastig te behandelen is. Het afgelopen jaar heb ik er veel tijd aan besteed, met de hoop dat het beter zou worden en gelukkig is dat nu het geval.

Ik weet dat de zorgen en de stress in mijn leven het herstel moeilijker maken maar te gelijk weet ik ook dat de zorgen zullen blijven. Soms moet je iets de tijd geven, als je van jezelf weet dat je er hard aan werkt komt het uiteindelijk echt goed! In elk opzicht, bepaal je koers, stel jezelf een doel, neem de tijd die nodig is en het belangrijkste hou vol!!

Ik schenk nog snel een glas water in voor mezelf 😉

Tja, hoe overleef je de herfst? Zelf hou ik van de herfst, de mooie herfstkleuren, de mooie opkomende zon en die heerlijke frisse lucht.

Ik kan er ook echt van genieten om nu buiten te zijn. En ’s avonds lekker de lampjes en de kaarsjes aan, zo gezellig. Thuis staat mijn zoon al te springen om de houtkachel aan te doen, het knisperende haardvuur geeft zoveel gezelligheid.

Er zijn ook mensen die dat totaal anders ervaren, die hebben zelfs last van een herfstdip. Misschien heb jij daar ook wel last van, daarom geef ik je wat tips zodat jij ook fluitend kunt genieten van de herfst.

Ga zoveel mogelijk naar buiten, geniet van de frisse lucht. Adem deze goed in, dat verruimt je geest. Geniet van de kleuren en de geuren die bij deze tijd horen.

Kies eens een ander wandelgebied, waar je jezelf meer één voelt met de natuur. Laat je voeten door de bladeren gaan en geniet van dat geluid.

Door wat vaker naar buiten te gaan, neemt je lichaam meer daglicht op. Dat werkt echt positief voor je hoofd.

Vergeet niet: tegen kou kun je jezelf kleden, neem een lekkere behagelijke trui en sjaal. En wat denk je ervan om na die wandeling te genieten van een warm kopje herfstthee?

Ook is het goed om in deze tijd je voeding aan te passen. Heel vaak krijg ik de vraag: wat moet ik nu gaan eten? Veel mensen hebben geen zin meer in salades, omdat het simpelweg koud is. Ons lichaam heeft nu in deze tijd warmte nodig.

Maak bijvoorbeeld een lekker pompoensoepje of een lekkere stamppot. Ook iets lekkers bakken hoort er een beetje bij, misschien weet je nog dat lekkere recept van vorig jaar: de herfstcrumble. Hmmm, die is echt om te smullen!

Probeer je bewust te blijven van wat je eet en stop jezelf niet vol met snoep omdat je last hebt van dat herfstdipje.

Denk niet te vaak “ik heb het koud”. Probeer je ertegen te kleden en te genieten van de zon op je wangen.

In de herfst laten de bomen hun bladeren vallen, om straks in het voorjaar weer te kunnen bloeien. Denk daar maar eens over na. Waar krijg jij energie van?

Wie of wat belemmert jou in dit proces? Laat datgene even los en zorg dat je energie krijgt, zodat jij kunt stralen in de herfst!

Uiteraard ook dit keer weer een heerlijk recept. Geniet ervan!

Arjanne’s Pompoensoep

Bereidingswijze

Snijd de pompoen in gelijke stukken zodat de stukken dezelfde gaartijd hebben. Snipper de ui en de knoflook fijn. Verhit in een soeppan de olijfolie en fruit hierin de gesnipperde ui en knoflook kort aan. Voeg de stukken pompoen, 250 ml water en het bouillonblokje toe en breng aan de kook. Voeg ook de kaneel, cayennepeper en nootmuskaat toe. Laat het water koken totdat de pompoenstukken zacht zijn. Dit controleer je door er met een vork in te prikken. Haal de pan van het vuur en pureer alles tot een gladde soep. Het beste kun je dit doen met en staafmixer. Heb je geen staafmixer gebruikt dan een blender. Proef de soep en voeg peper en zout naar smaak toe.

Eet smakelijk!

Ingrediënten

  • 250 gram pompoen
  • 100 gram uien
  • 1 teentje knoflook
  • 1 bouillonblokje
  • 1 gram zout
  • 2 gram zwarte peper
  • 1 gram cayennepeper
  • 1 gram kaneel
  • 1 gram nootmuskaat
  • 10 gram olijfolie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA Processed with VSCO with al3 preset

Dagboek week 10

Ik zit met mijn pen in de hand, klaar om te gaan schrijven. Schrijven wat er in me omgaat helpt mij echt heel erg. Het is net of m’n hoofd wat leger wordt, waardoor er ruimte is voor andere dingen. En dat geeft echt rust! Er komt een berichtje binnen op mijn telefoon, ahh het is Aimee mijn nichtje. Ze appt met vragen en met haar verlanglijstje. Tja de familietraditie komt er weer aan, niet dat het alleen in deze tijd er over gaat hoor.

Eigenlijk begint het al in de zomervakantie, dan komen al de eerste vragen, doen we weer sinterklaas, “Tuurlijk doen we weer sinterklaas”! Deze traditie geeft nog zoveel herinneringen. Mijn oma was er vroeger al maanden van tevoren mee bezig, zo oud als ze was, met heel de familie sinterklaas vieren was echt haar ding. De mannen kregen standaard scheerschuim, sokken en chocolade en ze zei dan “niet voelen en te gelijk uitpakken”, tja die ouwe goeie tijd zeggen we dan he. Hmm.. dat is denk ik ook een teken dat ik zelf ook al ouder word betrap ik mezelf op. Nadat mijn opa & oma niet meer onder ons waren zette mijn moeder deze traditie voort, ze kon hier zo van genieten. De kleinkinderen praten er nog zo vaak over, hoe oma dat aanpakte. En dan als enige meid in huis valt het me steeds meer op dat ik taken van mijn moeder automatische overneem.

Brian en ook mijn nichtjes hebben ondertussen allemaal de puberleeftijd bereikt maar toch kijken ze er allemaal naar uit. De lijstjes worden al druk rondgestuurd en de vraag “waar doen we het dit jaar” is natuurlijk al lang beantwoord. Elk jaar is weer mijn vraag “Doen we lootjes of voor iedereen en wat is het budget”? Mijn voorstel met lootjes wordt direct van tafel geveegd door mijn broertje, want tuurlijk iets voor iedereen. En natuurlijk zijn de pubers het weer met ome Lennard eens.

De voorpret is misschien nog wel leuker dan de avond zelf, zo lang de pubers er volop van kunnen genieten en wij als volwassen ook dan is het goed.

En zetten de traditie van oma en van onze moeder voort, hun gewoontes en gevoel voor gezelligheid hebben we overgenomen.

Liefs,

Arjanne